March man

ертөнцийн анираас тасарсан ганц өнгийг дуу гэе

ерөөс тэр өнгийг нүдлэгчийг дуучин гэе

ердийн өнгийг амилуулагч, дуучинд нүдлүүлэгчийг зохиогч гэе

ердийн биш зохиогчоос төрсөн өнгөлөг тэр бүтээлийг анир гэе

ертөнцийн анираас тасарсан ганц өнгийг дуу гэе 

түг түмэн одод сүүмэгнэх цагаар

тэнгэрийн заадас, сүүн замаар

цаг хугацааг дөтлөж чамдаа би хүрдэг

цагаан морьтой ханхүү болж зүүдэлдэг

зүүд минь зөн билэгтэй гэж итгэж

зүйдэлгүй тэнгэрийн долоон бурханд шүтдэг

Сүүлчийн цас орох өдрийг хүлээж байна

Сүүн цагаан бүхэн нарны илчинд сүлэгдэж

Сүүдэр буусан талд ногоон гэгээ татаж

Сүүлчийн цас ханзрах өдрийг хүлээж байна

Сэвшээ салхинд нимгэн хувцастай жиндэж

Сэтгэлт чамруу яарахдаа зүрхэн хээгээр дулаацаж

Сэмэрч урссан замаар яргуйн шигтгээ гялтганан

Сэргэж дэлгэрэх цаг хаврын өдрүүдээ санаж байна.

Аврал эрэн гуйхад бурхан нүдэнд үл үзэгдэх

Ам муруйдаг андууд харин дэргэд байж

Алдсан санааг минь тоолж өмнөөс минь бодлогошрох

Анзаараад байтал өөрийгөө өчүүхэн гэж мэдрэх юм

Чи энэ амьдралыг өөрийн биеэр туулж яваа

Чамд заяагдсан хувь тавилангаа дагаж яваа

Зурсан зураг гэж байдаг бол чи түүнээс гажаагүй

Зөрөг замаар өнгөрөхдөө харин жаахан л алдсан байх

Сурах ёстой бүхнээ сурч л яваа хойно

Суу алдрын замналдаа төөрөөгүй л яваа нь тэр

Амьдралаас чи авах юмаа авсан шиг ээ

Аргагүйн ёсыг дагаад өгөх ёстойгоо өгсөн

Үүнд харамсах юмгүй чи мэдэж байгаа

Үргэлж энэ чигээрээ тэмцэж амьдар

Үерхэж дассан андууд дундаа

Үргэлж энэ хэвээрээ инээж харагд

Тугал сүүлдсэн хүүхэд нас шигээ дэрвэж

Туг хийморио мандуулж эр чадлаараа эрвэлз

Утга учиргүйн дунд төөрөөд

Улаан, цэнхэр, анивчсан олон гэрэлд гялбаад

Янжуур надад хань болоогүйг

Яагаад би эрт мэдсэнгүйв

Исгэлэн ундаа хүртээгүй ч манараад

Итгэмгүй зүүдэндээ л амьдраад байх шиг

Аймшигтай санагдаад л байх боллоо.

Аврал эрэн гуйхад бурхан нүдэнд үл үзэгдэх

Ам муруйдаг андууд харин дэргэд

Алдсан санааг минь тоолж өмнөөс минь бодлогошрох

Анзаараад байхад би өчүүхэн гэж бодогдох

Утга учиргүйн дунд төөрөөд

Ухаарал сэрэхүйн эрэлд ядрав уу?

Ухаан солиотой амьдрал дундуур

Удаан гэгч алхсан байтлаа

Урагшлах хүсэл гэнэт юунд үл төрөв

Утга учиргүйн дунд төөрөв үү?

арван наймтай оюутнууд

цэц булаалдсан намраар

анх чамтай учирхад

цэцэг шиг охин байсан

хоног өдрүүд өнгөрч

сар сараар тоологдоход

хорьж боломгүй сэтгэлээр

сарнайхан чамдаа дурласан

тэсгэл алдан чамдаа

дурласан гэдгээ хэлэхэд

тэнэгхэн миний үг

дэндүү хожимдсон байсан

яруухан он жил өнгөрч

даруухан дурсамж үлдэхэд

ямархан сэтгэлийн буйд

далдхан гуниг төрөвдөө

хэнз дэлбээг нь хайрлаад 

хүрч чадаагүй сарнайг минь

хэн гэгч хархүү нь

хэзээ нь тасдаад авчихавдаа

Нүд сохорч, чих дүлийрчээ

Бүх мэдрэхүй минь бүр мөсөн

Балартжээ.

Бусад бүгдийг үл хайхарчээ.

Бялуурчээ.

Хэл ээдэрч, хуруу мохжээ

Хамаг ухаан минь нэгэнт

Хууртжээ

Хэнийг ч үл хайхарчээ

Халуурчээ.

шинэ цагаар нэг ийм сэдэв өгсөнийг үзсиймаа. тэгсэн гэнэтхэн нэг хэвтжийсан чинь гэнт орж ирээд тгээ л оруулчлаа

Хайрт минь ээ... өнөөдрийг зөвхөн

Чамайгаа ширтэхэд зориулъя

Хатуу ч гэлээ үнэн учраас

Зуун жил би чамайгаа ингэж ширтэхгүй ээ.

Хайрт минь ээ... өнөөдрийг зөвхөн

Чинийхээ гарыг атгахад зориулъя

Харамсалтай ч үнэн учраас

Зуун жил чамтайгаа ингэж хөтлөхгүй ээ.

Хайрт минь ээ... өнөөдрийг зөвхөн

Чамайгаа чанга тэврэхэд зориулъя

Хүсэхгүй ч үнэн учраас

Зуун жил чамайгаа ингэж тэврэхгүй ээ.

Хайрт минь ээ... өнөөдрийг зөвхөн

Чамдаа хайртай гэж хэлэхэд зориулъя

Хэзээд чи бид мөнх биш учраас

Зуун жил чамдаа хайртай гэж хэлэхгүй ээ.

Хайрт минь ээ... өнөөдрийг зөвхөн

Чамтайгаа хамт байхад зориулъя

Маргааш найз нь ажилтай.

заяаны ганцхан чамдаа

захидал бичихээр шийдлээ

захидлын эхэнд хаягалж

чинийхээ нэрийг бичлээ

миний хайртай ... -нд

өмнө хэлж чадаагүй бүхнээ

өнөөдөр энэ цаасанд шивнэе

чамайг зүрхэндээ хайрлах болсноор

би зүүдэндээ нартай болсон

чамайг зүүдэндээ хардаг болсоор

би зүрхэндээ галтай болсон

бундан зурдаг өвчтэй болсон

бусдаас чамайг харамладаг болсон

хайртай гэж мянга мянган удаа хэлье

хайрласаар л байх болно гэдгээ амлъя

заяаны ганцхан чамдаа

захидал бичихээр шийдлээ

захидлын төгсгөлд хаягалж

өөрийнхөө нэрийг бичье

чамд Элбэгсайхан- аас.

жаахан утгагүй өдөр бичсэн юм.

галзуурвал ийм болдгийм

гайхуулсан юм биш яг ингэдгийм

өдрийн бодол шөнийн зүүдэнд

үргэлж миний зүрхэн зүгт

оломгүй их хайрын минь гүнд

орших эзэн нь чи л юм

хааяадаа л шүлэг бичмээр санагддаг нь

хамгийн ихээр ганцаардсан цаг хугацаа байдаг.

ганц нэгхэн бичсэн шүлгүүдээ уншихад

галзуурахад дөхсөн орон гаран бодлууд амтдаг

хэвтэр минь намайг түшиж минь

хэвнэг хөнжил сэтгэлийг минь дулаацуулахад

хэзээ ч би ганцаардахгүй

хэзээ ч би ганцаардахгүй

хавь орчин нам гүмд ноёлуулахад

харанхуйтай би ханилах дуртай

халуун өдрөөр нартай найрсаж

хамаг зовлонгоо хуваалцах дуртай

хэвтэр минь намайг түшиж

хэвнэг хөнжил сэтгэлийг минь дулаацуулахад

хэзээ ч би ганцаардахгүй

хэзээ ч би ганцаардахгүй

хавь орчин нам гүмд ноёлуулахад

харанхуйтай би ханилах дуртай

халуун өдрөөр нартай найрсаж

хамаг зовлонгоо хуваалцах дуртай